İÇİNDEKİLER
ARAMA:

Pey­gam­be­ri­miz’in Ko­yun Güt­me­si

Var­lık Nû­ru, am­ca­sı Ebû Tâ­lib ha­yat­ta iken ve ti­câ­re­te baş­la­ma­dan ev­vel bir müd­det “ço­ban­lık” yap­mış­tır. Bu mes­lek, Arap­lar ara­sın­da ba­sit, sı­ra­dan bir mes­lek de­ğil, eş­râf ve zen­gin ço­cuk­la­rı­nın da yap­tı­ğı bir iş­ti. Ay­rı­ca ço­ban­lık, he­men he­men bü­tün pey­gam­ber­le­rin meş­ga­le­si ol­muş­tur. Bu­nun­la Al­lâh Te­âlâ on­la­ra teb­lîğ va­zî­fe­si­ni ver­me­den ön­ce, idâ­re­ci­lik­te lâ­zım olan bir­ta­kım hu­sû­si­yet­ler ka­zan­dır­mış­tır.

Ra­sû­lul­lâh -sal­lâl­lâ­hu aley­hi ve sel­lem- bir­gün:

 “Al­lâh Te­âlâ’nın gön­der­di­ği her pey­gam­ber, mut­la­kâ ko­yun güt­müş­tür.” bu­yur­du.

Bu­nun üze­ri­ne sa­hâ­bî­le­ri:

“–Siz de mi ko­yun güt­tü­nüz, yâ Ra­sû­lal­lâh?” di­ye sor­du­lar.

Ser­ver-i Âlem -aley­his­sa­lâ­tü ves­se­lâm- Efen­di­miz:

“–Evet, üc­ret kar­şı­lı­ğın­da78 Mek­ke­li­le­rin ko­yun­la­rı­nı gü­der­dim.” bu­yur­du. (Bu­hâ­rî, İcâ­re, 2, En­bi­yâ, 29; İbn-i Mâ­ce, Ti­câ­ret, 5)

Bir baş­ka ha­dîs-i şe­rîf­le­rin­de de şöy­le bu­yur­muş­lar­dır:

“Mû­sâ -aley­his­se­lâm- pey­gam­ber ola­rak gön­de­ril­miş­ti, ken­di­si ko­yun gü­der­di. Dâ­vud -aley­his­se­lâm- pey­gam­ber ola­rak gön­de­ril­miş­ti, O da ko­yun gü­der­di. Ben de pey­gam­ber ola­rak gön­de­ril­dim ve Ec­yad’da âi­le­min ko­yun­la­rı­nı gü­der­dim.” (İbn-i Sa’d, I, 126)

Rah­met Pey­gam­be­ri bu sı­ra­lar­da yir­mi yaş­la­rın­da bu­lu­nu­yor­du.

Fahr-i Kâ­inât -aley­hi ef­da­lü’s-sa­le­vât- Efen­di­miz:

“En ha­yır­lı ma­îşet yo­lu­nu tu­tan­lar­dan bi­ri, bir te­pe­nin ba­şın­da ve­ya vâ­di­nin için­de ko­yun­la­rı­nı ot­la­tan kim­se­dir. Bu zât na­ma­zı­nı kı­lar, ze­kâ­tı­nı ve­rir, ölün­ce­ye ka­dar Rab­bi­ne ibâ­det eder ve in­san­la­ra hep iyi­lik ya­par.” (Müs­lim, İmâ­ret, 125; İbn-i Mâ­ce, Fi­ten, 13) bu­yu­ra­rak ço­ban­lı­ğın fa­zî­let­li mes­lek­ler­den bi­ri ol­du­ğu­nu ifâ­de et­miş­tir.

Ço­ban­lık ya­pan kim­se­ler­de, te­fek­kür uf­ku, va­kar ve mer­ha­met duy­gu­su ge­li­şir. Al­lâh Ra­sû­lü bu­na işâ­ret­le:

“Sü­kû­net ve va­kar, ko­yun bes­le­yen­ler­de­dir.” bu­yur­muş­tur. (Bu­hâ­rî, Me­nâ­kıb, 1; Müs­lim, Îman, 84/52)

Ko­yun­la­rı sevk ve idâ­re edip yır­tı­cı hay­van­lar­dan ko­ru­ma­ya ça­lış­mak, in­san­da sa­bır ve te­sâ­hüb duy­gu­su­nu ge­liş­ti­rir. Ni­te­kim ya­ra­tıl­mış her var­lı­ğa mer­ha­met et­mek, on­la­rın ka­ba ve an­la­yış­sız hâl­le­ri­ne sab­ret­mek, pey­gam­ber­ler­de bu­lun­ma­sı ge­re­ken en mü­him hu­sû­si­yet­ler­den­dir.