Amcalarıyla Berâber Seyahatleri
Varlık Nûru, on iki yaşında iken ticâret için ilk olarak Ebû Tâlib ile birlikte Sûriye’ye seyahat etmiştir. İkinci ticâret seyahati, on altı yaşında iken Yemen’e olmuştur.
Kureyşliler Şam’a gitmek üzere hazırlanıyorlardı. Ebû Tâlib de bu ticâret kervanına katılmak istiyordu. Yola çıkılacağı sırada, bütün erkek ve kız kardeşleri Ebû Tâlib’i uğurlamaya geldiler. Ebû Tâlib sevgili yeğenine:
“–Sen de benimle birlikte gelir misin?” diye sordu.
Amcaları ve halaları, Peygamber Efendimiz’in yaşı küçük olduğu için hastalığa yakalanabileceğini ileri sürerek karşı çıktılar. Ebû Tâlib, kendisini Mekke’de bırakmaya karar verince, Peygamber Efendimiz mahzûn oldu ve ağladı.
Ebû Tâlib:
“–Ey kardeşimin oğlu! Ne oldu? Sen’i götürmediğim için mi ağlıyorsun?” diye sordu.
İki Cihan Güneşi Efendimiz, onun devesinin yularından tutup:
“–Amcacığım, beni kime bırakıyorsun? Benim ne babam ne de annem var!” dedi.
Ebû Tâlib rikkate geldi:
“–Vallâhi Sen’i de götüreceğim! Ne Sen benden ne de ben Sen’den hiçbir zaman ayrılmayacağız!” dedi. (İbn-i İshâk, s. 53; Ebû Nuaym, Delâil, I, 168)
Daha sonra Âlemlerin Efendisi, on altı yaşındayken amcası Zübeyr’le berâber Yemen’e gitti. Zübeyr, Varlık Nûru’nun bereketinden istifâde etmek istiyordu. Bu sebeple Ebû Tâlib’den mübârek yeğenini kendisiyle birlikte göndermesini ricâ etti.79
Ticâret kervanının yolu bir vâdiye uğramıştı ki, kızgın ve saldırgan bir erkek deve kimsenin oradan geçmesine izin vermiyordu. Kâfile geri dönmeyi düşündüğü sırada, Âlemlerin Efendisi:
“–Onu bana bırakın!” diyerek kâfilenin önüne geçti.
Kızgın deve, Peygamber Efendimiz’i görünce uysallaştı.
Fahr-i Kâinât Efendimiz kendi devesinden inip onun üzerine bindi. Vâdiyi geçtikten sonra, onu salıverdi.
Seferden dönüşlerinde ise sel sularıyla dolup taşan bir vâdiye rastlamışlar ve geçememişlerdi. Peygamber Efendimiz:
“–Siz, beni tâkib edin!” dedi. Kâfile O’nun arkasından giderek selâmetle geçtiler. Sanki Allâh Teâlâ, oradaki suları kurutmuş ve yol hâline getirmişti. (İbn-i Kesîr, el-Bidâye, II, 282)
